سخنگو و دبیر اجرایی جشنواره تئاتر سوره:

هشتمین جشنواره تئاتر سوره بصورت کشوری برگزار می شود
جشنواره ی تئاتر دانشگاهی سوره، جشنواره ای برای همه هنرجویان تئاتر

صادق برقعی روز سه شنبه در نشست خبری هشتمین دوره جشنواره تئاتر دانشگاه سوره، با بیان اینکه در دوره های پیشین جشنواره بصورت بین دانشگاهی فقط در شهر تهران برگزار می شد، تصریح کرد: در دوره هشتم، با ایجاد امکانات و شرایط، دانشجویان سراسر کشور می توانند در جشنواره شرکت کنند.

وی تاکید کرد: با هماهنگی های انجام شده، امکان اسکان هنرمندان شهرستانی در پایتخت فراهم شده و تمامی تسهیلات به همه دانشجویان به صورت یکسان ارائه خواهد شد.
برقعی زمان برگزاری جشنواره را از 26 بهمن ماه تا سوم اسفند سال جاری اعلام کرد و افزود: مهلت ارسال آثار صحنه ای، مونولوگ و نمایش عروسکی تا 20 مهر ماه تعیین شده که پاسخگویی به آثار تا پنجم آبان ماه و بازبینی در پایان دی ماه انجام می شود.
وی هدف برگزاری این جشنواره را حمایت از تئاتر دانست و ادامه داد: در بخش موضوعی اصل متن یا اقتباس خاطره سال های دفاع مقدس از متون علیرضا نادری، محمد چرمشیر و جمشید خانیان انتخاب شده است.
برقعی با بیان اینکه برای نخستین بار بخش رپرتوار کلاسی در جشنواره سوره برگزار می شود، خاطر نشان کرد: هفت نمایشنامه انتخاب می شود و در اختیار هفت کارگردان قرار می گیرد و هفت بازیگر منتخب آن را اجرا خواهند کرد.
وی افزود: این برنامه برای ارتباط بهتر بین رشته ای در دانشگاه ها انجام شده که الزام آن دانشجو بودن ارائه دهندگان ایده و هنر است.
سخنگوی هشتمین دوره جشنواره تئاتر دانشگاه سوره درمورد برگزاری کارگاه آموزشی در جشنواره نیز گفت: این کارگاه ها در پنج بخش نشانه شناسی، جامعه شناسی رمان، کارگردانی، نویسندگی و زیبایی شناسی برگزار می شود.
وی یکی از ویژگی های این جشنواره را اجراهای عمومی دانست و افزود: سه مونولوگ و سه نمایش صحنه ای برای عموم اجرا خواهد شد و سه نمایشنامه برتر نیز به چاپ می رسد.
هشتمین جشنواره دانشجویی تئاتر دانشگاه سوره از ۲۶ بهمن تا سوم اسفند امسال برگزار می‌شود.
وی هدف برگزاری این جشنواره را حمایت از تئاتر دانست و ادامه داد: در بخش موضوعی اصل متن یا اقتباس خاطره سال های دفاع مقدس از متون علیرضا نادری، محمد چرمشیر و جمشید خانیان انتخاب شده است.
برقعی با بیان اینکه برای نخستین بار بخش رپرتوار کلاسی در جشنواره سوره برگزار می شود، خاطر نشان کرد: هفت نمایشنامه انتخاب می شود و در اختیار هفت کارگردان قرار می گیرد و هفت بازیگر منتخب آن را اجرا خواهند کرد.
وی افزود: این برنامه برای ارتباط بهتر بین رشته ای در دانشگاه ها انجام شده که الزام آن دانشجو بودن ارائه دهندگان ایده و هنر است.
صادق برقعی همچنین اضافه کرد:
فراخوان جشنواره تیرماه منتشر شد که به دلایلی (تغییر معاونت فرهنگی دانشگاه) نتوانستیم به آن عمل کنیم اما افرادی که برای شرکت در جشنواره ثبت نام کرده‌اند، ثبت‌نامشان پابرجاست و با آنها تماس گرفته خواهد شد.
او با بیان اینکه جشنواره از ۲۶ بهمن تا سوم اسفند ۹۵ برگزرا خواهد شد و در مراسم افتتاحیه از یک چهره‌ی تئاتری قدردانی خواهیم کرد
وی گفت: برقراری ارتباط بین دانشگاه‌های و رشته‌های مختلف از دغدغه‌های همیشگی دانشجویان تئاتر بوده است که برای  پاسخ به آن، این دو بخش ویژه ایجاد شده‌اند. در بخش کارگاه مونولوگ که فراخوان آن به زودی منتشر می‌شود، هفت نفر از متقاضیان برای شرکت در کارگاه‌ انتخاب می‌شوند و هفت بازیگر نیز طی فراخوان دیگری انتخاب می‌شوند تا از این طریق ارتباط –حداقل بین سه رشته‌ی تئاتر در دانشگاه- برقرار شود.
برقعی در پایان با بیان اینکه در این جشنواره دانشگاه تنها وظیفه‌ی بسترسازی را بر عهده دارد و تمامی کارها توسط خود دانشجویان انجام می‌شود، درباره‌ی مکان اجرای آثار و دیگر جزئیات جشنواره نیز اظهار کرد: برای مکان اجرای آثار در حال رایزنی با یک سالن دولتی و چند سالن خصوصی هستیم و هنوز هیچ مکانی قطعی نشده است. تلاش کرده‌ایم امکانات روز اجرای هنرمندان از قبیل هزینه‌ی حمل و نقل دکور، هزینه ی چاپ پوستر و بروشور و هزینه‌ی پذیرایی را تأمین کنیم. همچنین بطور قطع می‌توانیم امکان اجرای عمومی را برای یک اثر صحنه‌ای و یک اثر مونولوگ را فراهم کنیم و در صورت امکان تلاش می‌کنیم سه اثر صحنه‌ای، سه مونولوگ و سه نمایشنامه‌خوانی را برای اجرای عمومی حمایت کنیم. در بخش نمایشنامه‌نویسی هم امکان چاپ سه اثر  واجد کیفیت را هم فراهم کنیم و امیدواریم بتوانیم آرشیو هفت دوره‌ی گذشته‌ی جشنواره را نیز احیا کنیم و در کنار مطالب دوره‌ی هشتم، در قالب یک کتاب منتشر کنیم.

یادآوری: یادداشت هایی درباره عباس کیارستمی به بهانه روز ملی سینما (شهریور۱۳۸۷) در قم / آرشيو

یادداشتی درباره ی عباس کیارستمی در قم سینما

چند نکته درباره زندگی و مرگ خالق خانه دوست کجاست؛

چرا کیارستمی وطن فروش نبود؟!

کیارستمی خدمات بسیاری به رشد و اعتلای سینمای ایران در جهان کرده است. واقعیت مهمی که وجود دارد این است که کیارستمی سیاسی نبود. متاسفانه برخی تلاش می کنند مرگ وی را سیاسی کنند. لطفا مرگ افراد را سیاسی نکنید!

سید محمدباقر برقعی مدرس* / قم سینما؛ پس از اعلام خبر درگذشت عباس کیارستمی اظهار نظرهای مختلف درباره‌ی پرآوازه‌ترین کارگردان تاریخ سینمای ایران در رسانه‌های مختلف و شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. برخی به ستایش آثار او پرداختند و برخی نیز او و آثارش را ضد ملی خواندند و حتی به نقد بسنده نکرده و با وجود این که دست وی از دنیا کوتاه گردیده، کینه ورزانه بر وی تاختند و با فحاشی و توهین و ناسزا همه‌ی مرزهای اخلاق و انسانیت را زیر پا گذاشتند. در این میان حتی برخی وی را متهم به وطن فروشی کردند. بر اساس آموزه های دینی و اخلاقی، توهین به شخص وفات یافته ای که تازه درگذشته است و دستش از دنیا کوتاه شده با هیچ قاعده ی اخلاقی در سراسر جهان هماهنگی ندارد. ای کاش برخی افراد مغرض که دم از اسلامیت می زنند کمی منصفانه تر به قضایا نگاه می کردند. کیارستمی خدمات بسیاری به رشد و اعتلای سینمای ایران در جهان کرده است. واقعیت مهمی که وجود دارد این است که کیارستمی سیاسی نبود. متاسفانه برخی تلاش می کنند مرگ وی را سیاسی کنند. لطفا مرگ افراد را سیاسی نکنید! ای کاش می شد کمی مشی بزرگان را مرور کنیم شاید روشنگر باشد.

بدون اغراق اگر امثال شهید آوینی نبودند خیلی ها حتی اصلا فهم نقد کیارستمی را هم پیدا نمی کردند. شهید آوینی در زمان حیات خویش گرچه منتقد آثار کیارستمی بود اما نقل قولهای محترمانه ای درباره ی او دارد و حتی گاهی به تمجید از او نیز پرداخته است. مثلا در یکی از نقدهای تند و تیز خود، درباره ی کیارستمی چنین می گوید:

“آنچه که کار آقای کیارستمی را از دیگران تمایز می‌بخشد، ذکاوت روشن‌فکرانه ایشان در انتخاب مضامین است.”

برخی منتقدان دیگر هم هستند که به پیروی از شهید آوینی از منتقدین مرحوم کیارستمی بودند. بدون شک یکی از تلخ ترین منتقدان مرحوم کیارستمی مسعود فراستی بوده و هست. با این وجود نوع نگاه و اظهار نظر مسعود فراستی درباره ی کیارستمی با توهین ها و تخریبهای صورت گرفته در این چند روز بسیار متفاوت است. وی در مقاطعی صریحا اعلام می کند کیارستمی وطن فروش نبود:

“کیارستمی تنها فیلمساز جشنواره ای ما بود که لیاقت نقد داشت و برای جایزه جشنواره ها، وطن نمیفروخت، خودش را هم نمیفروخت…”

آنچه مسلم است اینکه بت سازی از هر شخصیت زمینی و بری دانستن او از خطا و اشتباه مردود است. چه شهید آوینی باشد چه مرحوم کیارستمی و چه هر شخصیت زمینی دیگر… العصمت لاهلها…

با این وجود متاسفانه رویکرد برخی افراد درقبال درگذشت کیارستمی را چیزی غیر از سیاسی کاری نمی توان دانست. با وجود نقل قولهایی که از شهید آوینی و فراستی منتشر گردیده است و نشان می داد این دو چه احترامی برای کیارستمی قائل بودند، اما متاسفانه برخی نقد آثار یک فرد را با توهین و سیاسی کاری اشتباه گرفته اند. اگر اندک دانشی باشد به جای تمسخر و توهین به نقد آثار فرد باید پرداخته شود. این توهین ها از ما که دم از اسلام می زنیم بسیار عجیب تر و تاسفبار تر است!!!

همانطور که خواندید شهید آوینی و امثال فراستی که خود را ادامه دهنده ی راه شهید آوینی می داند، کیارستمی را وطن فروش نمی دانند. علاوه بر این، حقیقت را از مشی خود کیارستمی هم می توان به وضوح فهمید. به عنوان مثال کیارستمی در نامه ای به بهمن قبادی به شکلی کاملا روشن تفاوت نگاه خود را با نوع نگاه فیلم سازانی همانند بهمن قبادی روشن می سازد:

“اگر منظور از فیلم‌های اجتماعی، فیلم‌های سیاسی است باید بگویم من از آن پرهیز می‌کنم. برای اینکه فیلم‌های سیاسی تاریخ مصرف مشخصی دارند. به اعتقاد من هنر باید مقداری خودش را از مقوله سیاست جدا نگه دارد. ولی هر فیلمی که شما بسازید و فیلم خوبی باشد، به هر حال راجع به انسان امروز است. انسان هم یک موجود اجتماعی است. راستش من فیلم‌های شعارگونه را دوست نمی‌دارم. فکر می‌کنم در شأن هنر نیست.”

بنابراین نمی توان عدم واکنش کیارستمی به جریانات اجتماعی را ناشی از بی تفاوتی دانست. در حقیقت، درست یا غلط نگاه کیارستمی به سینما این است… به همین سادگی…

* دکتری زبانشناسی و منتقد سینما

http://qomcinema.com/?p=457

چکیده ی مصاحبه صراط مبین با دکتر سید محمد باقر برقعی مدرس

بومی سازی، راهکار مقابله با امپریالیسم زبانی ^{مطلب ویژه}

منتشرشده در مصاحبه ها چهارشنبه, 03 شهریور 1395 ساعت 10:00

سید محمد باقر برقعی

بومی سازی نظام آموزش زبان خارجی، راهکاری برای مقابله با ترویج امپریالیسم زبانی است. اما مسئله مهم در این باره چگونگی بازطراحی و بهینه سازی نظام آموزش زبان با فرایند بومی است. در این باره " صراط مبین" مصاحبه ای با دکتر سید محمد باقر برقعی، مدرس و پژوهشگر زبان شناسي و علوم ديني، انجام داده که در ادامه به نظرات ایشان در حل دغدغه های ایجاد شده در حوزه نظام آموزش زبان خارجه می باشد، پرداخته می شود.

دکتر برقعی در این مصاحبه، سخنان خود درباره آسیب های آموزش زبان در کشور را با دو مقدمه آغاز کرد. نخست آن که آموزش زبان خارجه همه ابعاد جامعه (اقتصادی، سیاسی، فرهنگی) تحت تاثیر قرار می دهد و از این رو باید به امپریالیسم زبانی توجه کرد. دوم آن که این مشکل تنها منحصر به ما نبوده و سایر کشورها نیز با آن درگیرند.
مدرس و پژوهشگر زبان شناسي و علوم ديني، انحصار آموزش زبانِ کشور به انگلیسی و همچنین نحوه آموزش زبان را آسیب زا دانسته و معتقد است زمانی که آموزش رسمی تجهیز و تقویت گردند و زبانهای مختلف – البته به حسب نیاز – در این مراکز رسمی تدریس شوند دیگر جامعه روی به آموزش غیررسمی نمی آورد. به این ترتیب می توان نظارت کافی داشته و آسیبهای موجود را رفع نمود.
از منظر وی تجهیز و تقویت مراکز رسمی علاوه بر کتب و محتوای درست و اصولی، نیازمند تربیت اساتید به روز و آشنا با متدهای جدید نیز می باشد در حالی که اکثریت اساتید موجود در آموزش و پرورش با روش سنتی کار می کنند که ضعف بزرگی به شمار می آید.
دکتر برقعی بومی سازی را به این معنا که روش شناسی زبان از مباحث اسلامی استخراج گردد را اشتباه دانسته و قائل است بومی سازی یعنی آن که فرهنگ و سبک زندگی ما در فرم و محتوای آموزش زبان وارد شود نه اینکه صرفاً نام افراد اسلامی و ایرانی باشد. زیرا درست است که در یادگیری زبان باید فرهنگ غرب را شناخت اما لزومی ندارد که فرد غربی گردد. ایشان برای تأمین مبانی نظری درباره بومی سازی آموزش زبان معتقد است که باید کرسی هایی در حوزه زبانشناسی و آموزش زبان در حوزه های علمیه یا دانشگاه ها برگزار گردد تا نظریه های مختلف در این حوزه علوم انسانی به دست آید. البته برخی کشورهای دیگر همچون هنگ کنگ بومی سازی را انجام دادند گرچه ممکن است اهدافشان با ما متفاوت باشد اما می توان به عنوان گونه ای از بومی سازی مورد توجه و تحقیق قرار داد.
دکتر برقعی راهکارهایی در جهت بومی سازی نظام آموزش زبان بیان داشتند که اهم آن چنین است:
- آموزش رسمی کارآمد شود تا گسترش اقبال به آموزش غیر رسمی با نظارت اندک، محدود شود.
- اساتید مراکز آموزش رسمی با آموزش های ضمن خدمت، تقویت شوند، تا با اعمال شیوه سنتی، مانع کارآمدی کتب جدید نشوند.
- با رونق دادن به نظریه پردازی ها، مبانی تدوین متون آموزشی بومی را تدوین نماییم.
- برای کوتاه مدت باید با تشکیل تیم متخصص، متونی تدوین شوند که با فرهنگ ملی ما تعارض نداشته باشند.
- برای میان مدت، کتبی تهیه شود که به صورت نرم، فرهنگ ملی ما را در بر داشته باشد. مثل آنکه قهرمان قصه، مولفه فرهنگی مطلوب خودمان را داشته باشد.
- زبان های خارجی غیر از زبان انگلیسی، رونق داده شود.
- نظارت بر مراکز آموزش غیر رسمی، تخصصی، علمی و حداکثری شود. و مشوق هایی نیز برای آنان که مطابق معیارها عمل می کنند، در نظر گرفته شود.
- مدرسانی با متد جدید و براساس نیازهای خودمان ترتبیت کنیم زیرا بدون مدرس خوب نمی توان کاری صورت داد.
- ضوابط صدور مجوز اصلاح و منطقی شود.
- بعد از اصلاح ساختار صدور مجوز، همکاریهای مشترک میان آموزشگاه های آزاد و مدارس ایجاد شود که با این کار می توان بسیاری از مشکلات در این حوزه را حل نمود.
- رسانه نیز در برنامه های خود در این زمینه فرهنگ سازی کرده و مردم را به سمت آموزشگاه های مورد تأیید سوق دهد.

متن کامل این مصاحبه در پژوهشنامه افق مکث منتشر خواهد شد.

http://www.seratolmobin.com/index.php/news/interview/item/4688-2016-08-24-08-26-12